X
تبلیغات
وقف عشق - دل شکستن هنر نیست ...

وقف عشق

توانگرادل درویش خود بدست آور -که مخزن زر وگنج درم نخواهد ماند

دل شکستن هنر نیست ...


دل کسی رو شکستی یه میخ بکوب به دیوار

اگه از دلش درآوردی میخ رو از دیوار بیرون بیار...

اما اینو بدون جای اون میخه همیشه روی دیوار میمونه!!!..

شکستن دل انسانی و ناراحت كردن او از گناهانی است كه فقط با پشيمان شدن و طلب آمرزش از خداوند آمرزيده نمی شود. بلكه بايد به نحوی دل آن فرد را نيز به دست آورد و او را از خود راضی و خشنود نمود.
در اين زمينه شما می توانيد با عذرخواهی و جبران كردن به وسيله احسان و هديه و همچنين با به كار بردن كلمات دلنشين، اندوه و گرفتگی را از آن فرد برطرف نماييد.
در حديث آمده است كه خداوند می فرمايد: «انا عند المنكسره قلوبهم؛ من همدم قلب های شكسته هستم» يعنی انسان دل شكسته در پيشگاه خداوند دارای جايگاه ويژه ای است و مورد توجه خداوند می باشد و دعا و نفرين انسان دل شكسته خيلی زود اثر می بخشد.
به طور كلی شكستن دل انسان مؤمن كه به تعبير روايات، احترام او از كعبه بيشتر است، دارای آثار وضعی و جانبی فراوانی است و دلی كه شكست به سادگی التيام نمی يابد و جبران آن دشوار است.
پس در مرحله اول بايد انسان مراقب باشد دل كسی را نشكند و قلبی را جريحه دار نسازد و اگر خدای ناخواسته اين اتفاق افتاد بايد به سرعت جبران و تلافی كند و دل شكسته را التيام بخشد و آن را به دست آورد و تنها استغفار و آمرزش كافی نيست مگر اين كه آن فرد از انسان دور باشد و انسان قدرت جبران نداشته باشد كه در اين صورت علاوه بر استغفار و طلب آمرزش از درگاه الهی بايد در حق آن فرد دعای خير كرد و خير دنيا و آخرت او را از خداوند درخواست نمود و با اين كار انشاءالله قلب او در باطن از شما راضی و خشنود می گردد
آیا دل آزردن و دل شکستن گناه دارد؟ آیا میتوانم بی اعتنا باشم؟ آیا با این عمل کسی به بهشت میرود؟
دل آزردن و دل شکستن اگر ناحق باشد، از مصادیق "ایذاء" مؤمن است و "ایذاء" و اذیت مؤمن از گناهان بزرگ محسوب میشود. قرآن مجید می فرماید: "کسانی که مردان و زنان مؤمن را می رنجانند، در حالیکه استحقاق آن را ندارند، بار بهتان و گناه آشکاری را به دوش کشیده‏اند".
رسول خدا (ص) می فرماید: "هر کس مؤمنی را به ناحق اذیت کند، مثل این است که ده هزار مرتبه مکه معظمه و بیت المعمور را خراب کرده و هزار فرشته مقرب را کشته باشد".
در جایی فرموده است: "کسی که مؤمنی را بیازارد، گرچه به یک کلمه باشد، روز قیامت محشور میشود، در حالیکه بین دو چشمش نوشته شده است: او از رحمت الهی محروم است و مانند کسی است که کعبه و بیت المقدس را ویران کرده باشد و ده هزار فرشته را به قتل رسانده باشد".
از این روایت بر میآید که آزار رساندن و رنجاندن مؤمن، مانع ورود به بهشت میشود مگر کسی که این گناه را مرتکب شده است، توبه نماید و از عمل خود پشیمان گردد و یا در عالم برزخ کیفر گناه خود را ببیند.
در این صورت استحقاق ورود به بهشت را پیدا میکند، یعنی این گناه مانند گناهان دیگر به نحوی باید جبران شود. از روایات بر میآید که شیعیان گناهکار اگر در دنیا موفق به توبه نشده باشند، در عالم برزخ با عذاب قبر کیفر می بینند و پاک می شوند و در قیامت به بهشت خواهند رفت. با توجه به این نکته معلوم می شود که بی اعتنایی در برابر این گناه معنی ندارد.
وظیفه انسان در این مورد جبران گناه است و جبران گناه به اینصورت است که از عمل خود پشیمان باشد و استغفار نماید و برای او دعا کند و اگر محذوری ندارد، از ایشان عذرخواهی کند و با خوبی تلافی نماید.

 

+ نوشته شده در  11 Feb 2012ساعت 21:34  توسط همیار خیر  |